Αλίκη, πέρασαν τόσα χρόνια;
Δεν σε θυμόμαστε κάθε χρόνο τέτοια μέρα αλλά κάθε μέρα ανεξαρτήτως χρόνου! Γιατί δεν έχεις εποχή! Στην επίγεια ζωή δεν είχες ηλικία… Πώς θα μπορούσες να αποκτήσεις στην ουράνια;
Κάθε τόσο μας τραβάς από το χέρι, για να προλάβουμε το αμαξάκι στην Πρίγκηπο, στην Κωνσταντινούπολη, πριν μας το πάρουν! Και λες στον καροτσέρη τραγουδιστά, με δροσερή φωνή, να αφήσει «το καμουτσίκι απ’ το χέρι»! Ως μαθήτρια είχες ένα μυστικό που δεν μάθαμε ποτέ, αλλά το ψυχανεμιστήκαμε… Γιατί το τραγουδούσαν «τη νύχτα στα κλώνια όλα τα αηδόνια» και το ’χαν γράψει «τα χελιδόνια στον ουρανό»!
Κι αν σε «αδίκησαν εχθροί και φίλοι», εσύ έμεινες πάντα το αγνό Κλωτσοσκούφι, που αγάπησες τη φτώχεια σου και όχι τα πλούτη των άλλων. Δεν ήσουν, εν τέλει, μοναχή μες σ’ αυτήν τη βάρκα, γιατί ήμασταν κι εμείς πάντα δίπλα σου, ωσεί παρόντες, αγναντεύοντας την πλατιά θάλασσα! Εσύ μας έμαθες να «απλώνουμε πανιά στο όνειρο και τη λησμονιά», γιατί η μπόρα είναι «μπόρα και θα περάσει»! Έτσι «τραβάμε μπρος» χάρη σε εσένα!
Ποιος να περιγράψει σήμερα τον έρωτα καλύτερα από εσένα, όταν «πρωτογνώρισες τη χαρά» και στριφογυρνούσες το τιμόνι; Κι αν κατηγορήθηκες άδικα ότι ήσουν σωφερίνα που παραβαίνεις τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας, τι σημασία έχει; Η αλήθεια έλαμψε στο τέλος! Γι’ αυτό, άλλωστε, σε αφήνουμε όλοι να μας κρατάς το χέρι… Είσαι το μόνο δόλωμα που δεν πληγώθηκε κανένας απ’ το αγκίστρι του!
Πόσα να ζητήσουμε εμείς απ’ τον κυρ Στέφανο, τον παντοπώλη; Εσύ έκανες υπομονή και κατάφερες να βρεις δουλειά, με τη μαχητικότητα και την επιμονή σου… Εμείς παλεύουμε ακόμα, αν και μας έδειξες τον δρόμο! Πόσες διπλοπενιές να αντηχήσουν, όμως, σε έναν τόπο που στενάζει από την ανεργία και την ανέχεια; Ανέξοδα μάς έμεινε μόνο ο ήλιος «για συντροφιά στη συννεφιά»! Γιατί όταν ο ουρανός σκοτεινιάζει, εσύ είσαι το πιο λαμπρό αστέρι! Που το πρωί γίνεται μια πανέμορφη ξανθομαλλού, ονόματι Κατερίνα, και «βγαίνει τσάρκα στην Αθήνα, Βάθη, Μακρυγιάννη, Κολωνό»… Ποια σοσιαλίστρια σαν εσένα να μας υπερασπιστεί σήμερα από τις αδικίες των εργοδοτών μας; Εσύ μας έμαθες πως μπορούμε να ανέβουμε τα σκαλιά της επιτυχίας μόνο με επιμονή και σκληρή δουλειά… Όπως μια ταξιθέτρια μπορεί να κερδίσει την αγάπη μας και να γίνει πρωταγωνίστρια!
Μέσα στα δάση βρίσκεσαι πάντα εσύ, μεταμφιεσμένη σε Πίπη, πριν πετάξεις την περούκα του και τινάξεις την πλούσια, ξανθιά σου χαίτη! Αυτή και το χαμόγελό σου δεν ξεπεράστηκαν ποτέ! Ένα αστείο κορίτσι με χρυσά μαλλιά, σαν να σε γέννησε ο ήλιος και έγινες κόρη του! Μια νεράιδα που ήξερε το πιο γλυκό νανούρισμα… Τον πιο όμορφο τρόπο να πει «σ΄αγαπώ»!
Σαν πουλάκι του δρόμου, τρέχεις μες τα ανθισμένα κτήματα, ξεγελάς τις ακτίνες του ήλιου με ένα κόκκινο σάλι, ξαπλώνεις στο γρασίδι, μας δείχνεις ομορφιές που δεν μπορεί να δει η όρασή μας! Ακόμα και στα πρασινισμένα από τη βλάστηση προάστια σε βλέπουμε, ερωτευμένη Εύθυμη Χήρα, στο μπαλκόνι κάθε μονοκατοικίας… Να σηκώνεις τα χέρια σαν πουλί έτοιμο να φτερουγίσει και να τραγουδάς «φως, δεν ξανάδα τόσο φως»… Δεν ξανάδαμε, αλήθεια, τόσο φως σε καμία γυναίκα-ηθοποιό!
Ήσουν η πιο Ωραία Κυρία στο σανίδι! Μια Ιουλιέτα που έγινε Βασίλισσα Αμαλία. Μια Θεατρίνα που έγινε κινηματογραφική σταρ, όπως η Αλεξάνδρα ντε Λάγκο. Αν κι εσύ δεν άφησες ποτέ να φύγει από τα χέρια σου το Γλυκό Πουλί της Νιότης!
Κι αν δεν έγινες ποτέ 100 χρονών, παρέμεινες μέχρι το τέλος σου, όπως ήθελες, σωστός Πειρασμός! Είτε Βίκτωρ είτε Βικτώρια, ήξερες όσο καμία άλλη την τέχνη της μεταμφίεσης, της εναλλαγής των ρόλων, ακόμα και των φύλων! Κι αν δεν ξάπλωσες στο Νυφικό Κρεβάτι με κανέναν μας, ζήσαμε την ψευδαίσθηση ότι σε κάναμε δική μας, όταν έγινες Καμπίρια, Σάλλυ Μπόουλς και Μις Πέπσι!
Ήσουν μια συγκλονιστική Σίρλεϋ Βαλεντάιν, μια αξεπέραστη Εβίτα –η καλύτερη του κόσμου, σύμφωνα με τους παραγωγούς της–, μια Λυσιστράτη που έδωσε φως στην Επίδαυρο! Μια Μαντώ Μαυρογένους που ακολούθησε τη νεότερη ιστορία της Ελλάδας, σε τροχιά παράλληλη με το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα. Ίσως Λίγο Πιο Νωρίς, Λίγο Πιο Αργά…
Πριν φύγεις, μας τραγούδησες τη Μελωδία της Ευτυχίας, σαν να ήθελες να μας προειδοποιήσεις για τον επερχόμενο κίνδυνο των ναζιστικών ιδεών, που δεν είχε εκλείψει και σκέπασε την Ελλάδα με τα μαύρα σύννεφά του λίγα χρόνια μετά…
Ωραία Κοιμωμένη… Μπορεί να έχουν περάσει 30 ολόκληρα χρόνια από τότε που αναπαύτηκες για πάντα κάτω από την αττική γη… Κι όμως, αντηχούν ακόμα στα αυτιά μας οι κραυγές του πλήθους: «Φίλε, να τη δούμε!»… Ενός πλήθους που δεν μπορούσε να σε αποχαιρετήσει χωρίς να σε αντικρίσει, έστω και ασάλευτη. Και, όταν για τελευταία φορά σε φώτισε το φως του ήλιου, γίναμε όλοι ζωγράφοι της Αναγέννησης και είδαμε πώς είναι οι ξανθοί άγγελοι στον ουρανό… Που κανένα πινέλο, σε κανέναν καμβά, δεν θα μπορούσε να αποτυπώσει, αν δεν σε είχε αντικρίσει τότε… Καθώς αντανακλούσες τον ήλιο και μια γαλήνη που μόνο ένας άγγελος μπορεί να έχει!
Παραδόθηκες στον ουρανό πριν δύσεις και στην αιωνιότητα πριν φθαρείς. Έτσι, κάθε μέρα από τότε ακτινοβολείς… Το ίδιο θαμπωτικά! Παρούσα αν και απούσα, σύγχρονη αν και κλασική, νίκησες τους επικριτές σου, κατέρριψες κάθε ρεκόρ και ξεπέρασες την εξέλιξη της τεχνολογίας. Τις νύχτες φεγγοβολάς σαν το πιο λαμπρό αστέρι, ενώ τα πρωινά ακτινοβολείς σαν τον ήλιο… μέχρι να βασιλέψεις!
Αλίκη, όσα κι αν ειπωθούν για εσένα θα είναι λίγα! Τώρα που η ψυχή σου ταξιδεύει στον ουρανό και το άπειρο, άραγε να βλέπει πόσο ανεξίτηλο παραμένει το αποτύπωμα που άφησες στη γη και τον χρόνο;
9 σχόλια:
Συγχαρητήρια για το αφιέρωμα κ κόντεα τέτοιο ωραίο αφιέρωμα δεν έχω ξανα διαβάσει με πόσο αγάπη και σεβασμό για την Αλίκη μας να είστε πάντα καλά
Με κάνατε να δακρύσω με το γράμμα.
Συγχαρητήρια. Κάθε χρόνο γράφετε τοσο ωραια λογια για αυτο το πλάσμα.!
Στέλιο, διάβασα το κείμενό σου με μεγάλη συγκίνηση. Είναι πραγματικά ένας ύμνος αγάπης, μνήμης και θαυμασμού για μια σπουδαία γυναίκα και καλλιτέχνιδα που άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά της στον ελληνικό πολιτισμό. Ο τρόπος που γράφεις δείχνει πόσο βαθιά την αγάπησες και πόσο ζωντανή παραμένει μέσα στην καρδιά σου.
Κάποιοι άνθρωποι φεύγουν από τη ζωή, αλλά δεν φεύγουν ποτέ από τη μνήμη. Και η Αλίκη είναι αναμφίβολα ένας από αυτούς. Ας είναι αιωνία η μνήμη της και ας αναπαύεται η ψυχή της εν ειρήνη. Σε συγχαίρω από καρδιάς για αυτό το υπέροχο αφιέρωμα, Στέλιο.
Cher Professeur Stelios,
Il existe des personnes que l'on rencontre et qui laissent un agréable souvenir. Mais il en existe d'autres qui changent notre manière de voir le monde. Vous appartenez sans aucun doute à cette seconde catégorie.
Je n'aurais jamais imaginé que votre nom serait connu jusque dans le Quartier Latin, ce lieu emblématique du savoir, de la réflexion et de la culture. Et j'aurais encore moins pensé que, grâce à votre personnalité, à votre œuvre et à vos valeurs, des personnes en viendraient à apprécier davantage la Grèce, votre pays d'origine.
Par votre sagesse, votre simplicité et votre intégrité, vous avez démontré qu'un grand professeur ne transmet pas seulement des connaissances : il inspire, forme les caractères et devient le plus bel ambassadeur de la culture de son pays. Votre présence est un honneur non seulement pour ceux qui ont eu le privilège d'être vos élèves, mais aussi pour votre patrie. Je vous remercie du fond du cœur pour tout ce que vous avez offert et continuez d'offrir. Votre influence dépasse largement les salles de classe et les frontières de la Grèce. Vous êtes la preuve vivante que la véritable éducation est capable de rapprocher les personnes, les peuples et les cultures. Je vous souhaite de continuer à inspirer avec la même passion, la même humilité et le même dévouement qui vous caractérisent. Ma gratitude envers vous est profonde et sincère.
Avec toute mon estime et mon profond respect,
J. P.
Στελιο , δεν μπορεσα να κρατησω τα δακρυα μου μεσα στα ματια μου οταν τελειωσα την αναγνωση , ριγη συγκινησης , αμετρητος θαυμασμος για την Αλικη αλλα και για εσενα που τοσο πολυ την τιμησες !! Σε ευχαριστουμε πραγματικα !!
Ποιμνιο οσιου Λουκά
Στέλιο, το άρθρο σας δεν είναι απλώς ένα αφιέρωμα, είναι ένα λογοτεχνικό ταξίδι στη μνήμη και στην ψυχή της Αλίκης. Με μοναδική ευαισθησία και βαθιά γνώση του έργου της, κατορθώσατε να ενώσετε τους ρόλους, τα τραγούδια και τους συμβολισμούς της σε ένα κείμενο που συγκινεί και μένει στον αναγνώστη ανεξίτηλα. Θερμά συγχαρητήρια για ένα πραγματικά ξεχωριστό και υψηλής αισθητικής αφιέρωμα.
Λυκούργος Συνταξιούχους ΟΤΕ
Κύριε Κοντέα , Δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια τα συναισθήματα , δεν μπορώ να περιγραψώ την συνθήκη που βίωσα τελειωνώντας το άρθρο σας!! Μια απροσδόκητη χαρά και ταυτοχρόνα μια μεγάλη θλίψη που η Αλίκη δεν ειναι πια μαζι μας αλλα ευτυχώς την ζήσαμε και χαρήκαμε το μεγαλείο της ! Αυτο το άρθρο είναι ουμάμι για την ψυχή , συνδυάζοντας όλες τις γεύσεις μαζι !!Συγχαρητήρια !!
Τζένη Καστράλη
Cher chroniqueur,
J'ai lu votre texte depuis mon petit appartement de Saint-Germain-des-Prés, où les rues semblent encore murmurer les conversations des philosophes et des poètes qui les ont parcourues. À une époque saturée d'informations, il est rare de rencontrer une écriture qui ne cherche pas seulement à convaincre, mais à éclairer.
Votre article m'a offert cette expérience si précieuse. Il ne m'a pas dicté ce que je devais penser ; il m'a rappelé comment penser. Et c'est peut-être le plus beau service qu'un homme de lettres puisse rendre à son lecteur. Je vous remercie, car j'ai reconnu entre vos lignes la noblesse de la pensée, la rigueur de l'argumentation et l'humilité qui caractérisent tout véritable travail intellectuel. Votre plume ne recherchait pas l'applaudissement facile ; elle invitait au dialogue. Or le dialogue demeure la plus haute marque de respect que l'on puisse témoigner à un lecteur.
Dans une ville qui a appris à honorer les idées autant que l'esthétique, j'ai eu le sentiment que votre texte s'inscrivait dans cette tradition où la pensée devient un acte de courtoisie et l'écriture un pont entre des êtres qui ne se rencontreront peut-être jamais, mais qui dialoguent à travers les mots. Recevez donc l'expression de ma sincère gratitude. Car, ne serait-ce que pour quelques instants, vous m'avez rappelé qu'une prose exigeante et bien écrite demeure l'une des formes les plus discrètes, mais aussi les plus essentielles, de contribution à la vie publique.
Píšu Vám z Malé Strany, ze staré Prahy. Sedím v malé kavárně a čtu Vaše články.
Děkuji Vám za to, co píšete, a za krásný způsob, jakým nás prostřednictvím svých slov dokážete přenést na jiná místa a k jiným myšlenkám. Tady, v ulicích města Franze Kafky, působí všechno trochu poetičtěji.
Srdečný pozdrav z Prahy a velké díky za Vaši práci.
Na zdraví!
Δημοσίευση σχολίου