Η εξαίρεση της ιστορίας!
Η Άννα Βίσση προσγειώθηκε χτες ως ιπτάμενη θεά πάνω από 100 χιλιάδες θεατές που την παρακολουθούσαν εκστασιασμένοι στο Ολυμπιακό Στάδιο. Τραγούδησε τη νέα της επιτυχία «Αιγαίο» και επιβεβαίωσε ότι είναι η κορυφαία show-woman όχι μόνο εν ζωή, αλλά όλων των εποχών στη χώρα που γέννησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες...
«Ήρθα εγώ στη συναυλία σας» είπε στον λαό της, στο κέντρο του οποίου προσγειώθηκε σαν εκείνος να έχει σχηματίσει γύρω της μια αγκαλιά από χιλιάδες ανθρώπους...
Πώς είναι, άραγε, να τραγουδάς για ένα ολόκληρο Ολυμπιακό Στάδιο; Μόνο αν είσαι καλλιτέχνης ολυμπιακών διαστάσεων μπορείς να ανταποκριθείς σε αυτό το challenge. Η τραγουδίστρια αυτή είναι ένας τιτάνας της σύγχρονης ελληνικής μυθολογίας. Γι' αυτό και μπορεί με μια «Αγάπη Υπερβολική» να το κάνει να δονείται στους ρυθμούς της... «Σε Περίπτωση που» προσπαθούσε άλλη να την ανταγωνιστεί, εκείνη θα έμενε μόνη στην Α΄ Εθνική και η επίδοξος αντίζηλος θα έπεφτε κατηγορία από την αρχή του αγώνα...
Όλες οι εποχές της ελληνικής μεταπολιτευτικής ιστορίας έχουν την υπογραφή αυτού του χαρισματικού πλάσματος. Ήταν γεννημένη για πρωταγωνιστήσει στα μουσικά και εν γένει πολιτιστικά δρώμενα της χώρας του Ορφέα. Η παρουσία της φαίνεται πλέον ότι δεν σφράγισε απλά το πέρασμα από τον 20ο στον 21ο αιώνα. Αλλά έγινε η γέφυρα του χρόνου, για να μας θυμίζει ότι οι πρωταγωνιστές δρουν σε όλες τις εποχές και ποτέ στο περιθώριο της ιστορίας, έστω κι αν αλλάζουν όψη και ρεπερτόριο...
Όταν όλα δύουν, ακόμα και ο ήλιος, εκείνη αναζωπυρώνεται σαν να είναι σπίθα. Ξανανάβει από τις καλοκαιρινές ακτίνες μεσημεριανού ήλιου. Και γίνεται νέα ανεξέλεγκτη πυρκαγιά για να πυρπολήσει εφηβικές καρδιές και να γεννήσει τον θαυμασμό στους μεγαλύτερους.
Ποιος άλλος τραγουδιστής ή τραγουδίστρια στην Ελλάδα κατάφερε να κάνει τέτοια... «Πράγματα»; Σαν η αμφισβήτηση της διανόησης να αντιστράφηκε και να είναι σήμερα αδύνατον κάποιος να θέσει εν αμφιβόλω το οφθαλμοφανές: Ότι η Άννα Βίσση είναι μια τεράστια καλλιτέχνις με ασύλληπτο εκτόπισμα στη σκηνή και επικοινωνία με το συνεχώς ανανεούμενο ηλικιακά κοινό της.
Αλήθεια, πλέον μπορεί κάποιος να πει ότι απευθύνεται σε ένα συγκεκριμένο κοινό; Ή έχει γίνει θεσμός για όλους τους Έλληνες; Μήπως δεν είναι τυχαίο που η αλφάβητος της ελληνικής γλώσσας ξεκινάει με τα αρχικά της; Από «άλφα» το μικρό της όνομα, από «βήτα» το μεγάλο της...
Αν επαναλαμβανόταν η προ δεκαπενταετίας ψηφοφορία για τους 100 μεγαλύτερες Έλληνες όλων των εποχών, ίσως να πλασαριζόταν ανάμεσα στις ελάχιστες γυναίκες που είχαν ψηφισθεί τότε. Λόγω μιας διάρκειας χωρίς προηγούμενο, αν ληφθεί υπόψη η τρέχουσα σαρωτική επιτυχία της μετά από μισό αιώνα από την εκκίνησή της κι ένα ταλέντο που φαίνεται να μην στερεύει ποτέ...
Ποιος αμφισβητεί ότι η Ελλάδα διέθετε κι άλλες τεράστιες τραγουδίστριες. Σχεδόν όλες, όμως, παρήκμασαν με τον χρόνο. Και σίγουρα δεν μπόρεσαν να αποκτήσουν φανατικό κοινό από τη νέα γενιά. Με έναν φανατισμό που θυμίζει σήμερα τη λατρεία ξένων ροκ σταρ την εποχή της σεξουαλικής επανάστασης στις φιλελεύθερες χώρες του δυτικού κόσμου.
Η Βίσση είναι η απόλυτη εξαίρεση της πολιτιστικής μας ιστορίας. Είδε εν ζωή την καριέρα της, αντί να ακολουθεί τη φθορά του πανδαμάτορα και να παίρνει την κατιούσα, να εκτοξεύεται σαν διαστημόπλοιο. Πήγε «Κόντρα» σε κάθε λογική, σε κάθε κανόνα και σε κάθε πρόβλεψη όπως το διασκευασμένο τραγούδι του «Απαγορευμένου» δίσκου της.
Πώς μπορεί μια τραγουδίστρια να καταργεί τους νόμους της φύσης και να μη γερνάει ακολουθώντας το περιβάλλον; Για τους εξωτερικούς παρατηρητές είναι σαν να αναγεννιέται από τον πυρήνα της. Και σαν ήπιε χωρίς μάρτυρες το νερό της αθανασίας, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να αποκαλυφθεί πού βρίσκεται η πηγή που ρέει για να πιουν κι άλλοι...
Πόσες φορές οι επικριτές της πίστεψαν πώς βρέθηκε σε χειμερία νάρκη; Εκείνη τους άφησε να το νομίζουν, μέχρι να επιστρέψει σαν καυτός καλοκαιρινός ήλιος και να τους τυφλώσει με τη λάμψη της. «Λόγια και Σιωπές» προσπαθούν να ερμηνεύσουν το φαινόμενό της. Να επανακάμπτει πάντα ακαταμάχητα γοητευτική και να κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς με νέο ρεκόρ στην επίδοση.
Φαίνεται πως ήταν και παντελώς αδύνατον να εγκλωβιστεί σε ένα στεγανοποιημένο ρεπερτόριο που θα υπηρετούσε το φαίνεσθαι της ποιότητας και την έντεχνη καταγωγή της. Το καταλαβαίνεις όταν τη βλέπεις να χορεύει και να σαρώνει τη σκηνή σαν αιλουροειδές. Αντιλαμβάνεσαι ότι το πεπρωμένο της ήταν ο Καρβέλας κι εκείνη να γίνει η αδιαμφισβήτητη Μαντόνα της Ελλάδος. Χωρίς καμία απολύτως αντίπαλο παρά τις ανά εποχές επίδοξες αντίζηλες της...
Εκείνη καταθέτει το «Αίμα» της πάνω στη σκηνή. «Προτιμά» να μας μιλάει κατάματα με τα τραγούδια της. Γι' αυτό το κοινό της πλέον τη λατρεύει σαν θεά του με υστερικό φανατισμό. Οι μεγαλύτεροι πολιτικοί του αιώνα, με εκλογικές νίκες στο ενεργητικό τους με ποσοστά πάνω ή κοντά στο 50%, θα ζήλευαν τον χτεσινό της θρίαμβο, ακόμα κι αν την έβλεπαν από τον ουρανό....
Είναι τελικά άξια θαυμασμού και για κάτι άλλο. Την ταπεινοφροσύνη της. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι στον κόσμο που να μπορούν να δεχτούν την απερίγραπτη δόξα ενός κατάμεστου Ολυμπιακού Σταδίου, χωρίς να χάσουν την επαφή τους με τη γη; Εκείνη εκτοξεύτηκε στον ουρανό με αλεξίπτωτο. Κι όταν το τελευταίο έγινε διαστημόπλοιο, αυτή παρέμεινε το αγνό κορίτσι που ήρθε στη εφηβεία του από την Κύπρο για να πραγματώσει τα όνειρά του.
«Ξανά Μανά», πάντα επιστρέφει σε μια κορυφή που δεν μπορεί να κατακτήσει καμία άλλη. Ίσως λόγω ταπεινοφροσύνης ο Θεός τής χάρισε την αποκλειστικότητα, αφού προηγούμενα τη χαρίτωσε με τόσο ταλέντο...
Η γυναίκα αυτή είναι ένα κοινωνιολογικό φαινόμενο που χρήζει ανάλυσης από τον ιστορικό του μέλλοντος, γιατί φέρνει σε αμηχανία τον αφηγητή του παρόντος. Η λατρεία του κόσμου την έκανε μύθο εν ζωή. Έγινε μια ροκ σταρ που δεν κάηκε από τη δόξα. Η ψυχή της εκτοξεύτηκε στα ουράνια με το τραγούδι, αλλά το σώμα της παρέμεινε στη γη...
Ήταν σαν αξιοθέατο η χτεσινή σαρωτική προσέλευση του κόσμου στο μεγαλύτερο στάδιο της χώρας. Σαν σε εσωτερική μετανάστευση μετακόμισαν 100 χιλιάδες κόσμου στο Μαρούσι για να συντονιστεί με τα ντεσιμπέλ του μεγαλειώδες show της. Η πανάκριβη παραγωγή θα μπορούσε να αποτελέσει την πιο απτή απόδειξη ότι η ελληνική οικονομία ξεπέρασε τη μνημονιακή κρίση και το σοκ της πανδημίας και έχει αρχίσει να αναπτύσσεται με γοργούς ρυθμούς σαν ταχέως αναπτυσσόμενη.
Αν δεν αισθάνθηκε βασίλισσα του κόσμου με τις μυριάδες του να την προσκυνούν σαν αθάνατη θεά, σίγουρα θα ένιωσε ο πρώτος αστροναύτης που ταξίδεψε για τη σελήνη και είδε την υδρόγειο από το διάστημα. Μια κατάκτηση που είναι τόσο σπάνια, σαν να κερδίζεις το Τζόκερ ανατρέποντας τα προγνωστικά και τους νόμους των πιθανοτήτων.
«Σχιζοφρένεια» προκάλεσε με την εμφάνισή της και έκαψε «Στην Πυρά» της τους αμφισβητίες της. Έβγαλε την «Κραυγή» της και φώναξε «Ρε!». Μάγεψε με το «Παραλύω» όταν ένιωσε «τον κόσμο κάτω από τα πόδια της να χάνεται» και «το θερμόμετρο έδειξε μείον δύο». Εκεί εμένα με ανατρίχιασε όπως την ερωτεύτηκα από το cd με την αθωότητα της εφηβείας μου...
Αναρωτήθηκα πώς είναι να βλέπεις τον κόσμο σαν το πιο λαμπρό αστέρι ενός γαλαξία από τον αστρικό ουρανό στη γη; Οι αστροφυσικοί του διαστήματος θα πρέπει να της ζητήσουν συνέντευξη μετά από αυτήν τη συναυλία.
Είναι γνήσια Ελληνίδα γιατί σαν την Ελλάδα για λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα τραβά. Κερδίζει ακόμα και παγκοσμίους πολέμους, όταν οι εχθροί της νομίζουν ότι θα ηττηθεί επειδή έχασε περιστασιακά μάχες. Το αποτέλεσμα είναι αυτοί να γίνονται υποσημειώσεις της ιστορίας και εκείνη πρωταγωνίστρια. Εν ζωή ένα κεφάλαιο της μουσικής μας εγκυκλοπαίδειας και μια θεά του μυθολογικού μας δωδεκάθεου.
Τα τραγούδια της εξακολουθούν να παρασέρνουν με την αλήθεια τους το αμέτρητο κοινό της σε έναν ασταμάτητο χορό. Σίγουρα, δεν είναι βαθυστόχαστα αλλά βιωματικά. Γι' αυτοί οι ακροατές βιώνουν τους απλούς στίχους χωρίς ιδιαίτερη σκέψη. Αφού έχουν ζήσει όσα εκείνη περιγράφει ανάγλυφα σαν μαγεύτρα του μικροφώνου...
Σήμερα φοβήθηκα μήπως τη συλλάβει η αστυνομία για... παρατεταμένη νεότητα! Στη χρονολογία γέννησης ο αστυνόμος θα αμφισβητούσε την εγκυρότητα του τετραψήφιου αριθμού. Εκείνη γεννήθηκε με το χάρισμα της αιώνιας νεότητας. Για να μη γεράσει ποτέ. «Όλο Πιο Πάνω». Με το σφρίγος της συνεχούς δημιουργικότητας. Μια ζωτικότητα που κάνει τον καλλιτέχνη να γίνεται μεν κλασικός, αλλά να συνεχίζει να παράγει νέα σουξέ σαν ο καλύτερος πρωτοεμφανιζόμενος.
Στην «Αντίστροφη Μέτρηση» γίνεται ντουέτο με τη λαοθάλασσα των ορκισμένων οπαδών της. Ο «Τελευταίος Χορός» και τα «Μαθητικά Χρόνια» τραγουδιούνται από εκείνους αντί εκείνην. Σε κάποιο σημείο στα τελευταία έκλεισε τα μάτια για να ξαναγίνει μαθήτρια. Και σαν να φόρεσε τη μαθητική ποδιά της στην Κυψέλη για να πάει ξανά προς το σχολείο.
Το γνωστό βίντεο με την αδερφή της από την κυπριακή τηλεόραση πριν έρθει στην Ελλάδα μετεξελίχθηκε με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης. Μίλησε με τον 17χρονο εαυτό της για την εξέλιξή της στον χρόνο και για τα τραγούδια του Νίκου Καρβέλα που μετρούν πάνω από μισό αιώνα ζωής. Μια κινηματογραφική συνομιλία της σαν απόσπασμα οσκαρικής ταινίας του μεσοπολέμου.
Θα μας χαρίσει «Ξανά» ένα από σπουδαία τραγούδια του άντρα της ζωής της που ναι μεν δεν είπε πρώτη, αλλά γράφτηκε για εκείνη... Είμαστε τυχεροί που βλέπουμε το «Φως» που θα εκπέμψει...
Πέρυσι στο Καλλιμάρμαρο αναρωτήθηκα πόσες κορυφές μπορεί να γνωρίσει ακόμα; Μήπως θα έπρεπε να χτιστεί ένα μεγαλύτερο στάδιο και από το Ολυμπιακό; Μόλις ανεβαίνει στον Όλυμπο, φαίνεται προσβάσιμο για εκείνη το Έβερεστ.
Στο «Δεν θέλω να ξέρεις» με ανατρίχιασε σαν χιτσκοκική ηρωίδα που έρχεται κατάματα με τη δολοφονική επίθεση του έρωτα. Θα περιγράψει τον «Σαδισμό» πριν από το «Τραύμα» της. Θα μας μιλήσει για τη «Μεθυσμένη της Καρδιά», θα περιγράψει την «Ατμόσφαιρα Ηλεκτρισμένη», θα θυμηθεί το «Βατερλό» της, θα καθαρίσει τον «Λεκέ». Θα ανέβει στο «Τρένο», θα κυριευτεί από «Ψυχεδέλεια». Μια τραγουδίστρια που «Όσο Έχει Φωνή» θα έχει και «Έμπνευση».
Στα «Μαύρα Γυαλιά» είχε το μέταλλο δραματικής ερμηνεύτριας στη φωνή της, που είχε χρώμα μελανιού που ζωγραφίζει την ημισέληνο γύρω από τα αστέρια. Γι' αυτό την απολάμβανες τόσο...
Μαζί της γίναμε... βεγγαλικά! Αλλά «Για Τελευταία Φορά»; Οι ανάσες της μας καθήλωσαν. Σαν να μας έβαλε φτερά για να φτερουγίσουμε ανάμεσα από το στέγαστρο του Καλατράβα.
«Το άλλο μου μισό στη μουσική είναι ο Καρβέλας» θα ομολογήσει και «το "Δώδεκα" η περίληψη όλων των τραγουδιών». Παρά τις τρεισήμισι ώρες αδιάκοπης ερμηνείας, η φωνή της θα είναι κρυστάλλινη και στον εθνικό της ύμνο. Το τελευταίο της «σ' αγαπώ» σαν να αγκάλιασε όλο το στάδιο. «Στο όνειρό μου είστε πάντα μέσα εσείς» είπε πριν αποχαιρετήσει βουρκωμένη το κοινό με ένα... «Μαγικό Χαλί».
